دفترچه‌ی یک موزیک ویدیوی فاجعه‌آمیز؛ یک روز فیلم‌برداری با گوشی

صبح

ایده‌ام ساده بود: یک نفر در خیابان خالی آهنگ را زمزمه می‌کند. فکر کردم یک ساعت کافی است.

ظهر

باد شدید کلاه را از سر دوستم برد و کلاه، مثل یک هنرپیشه‌ی حرفه‌ای، سه بار جلوی دوربین رد شد.

عصر

سگ همسایه برای اجرای نهایی آمد و تصمیم گرفت وسط صحنه بنشیند. صدای آهنگ را هم با پارس خودش پوشاند.

شب

در ادیت فهمیدم بهترین لحظه‌ی کلیپ، همان صحنه‌ای است که اصلاً برنامه‌ریزی نکرده بودم. موزیک ویدیوی من اکنون رسماً «سگ و کلاه» نام دارد.