گلایه‌های یک ترانه‌سرای بی‌خواب از ایده‌ی ساعت دو صبح

ساعت دو صبح

ایده‌ی ترانه‌ای که ساعت دو صبح به سراغم آمد، آنقدر خوب بود که نمی‌توانستم بخوابم. اما خوابم هم نمی‌برد که آن را کامل کنم.

یادداشت صوتی

یادداشت صوتی ضبط کردم. در آن فقط دو کلمه‌ی اول شنیده می‌شود و بقیه‌ی آن صدای خرخر پنکه است.

شعر نیمه‌تمام

روی کاغذ یک بیت خوب نوشتم و بعد برای مصرع دوم سه ساعت فکر کردم. صبح دیدم مصرع دوم همان مصرع اول است، فقط با خط بدتر.

راه حل

حالا وقتی ایده‌ای ساعت دو صبح می‌آید، همان را برای یک ساز خاموش زمزمه می‌کنم و صبح دوباره گوش می‌دهم. گاهی ترانه‌ی بد، شروع خوبی است.